Logo Teatru KTO– po lewej stronie czarny odcisk palca z wyraźnie zaznaczonymi liniami papilarnymi, symbolizujący unikalność i tożsamość artystyczną; po prawej stronie napis ‘KTO TEATR’ zapisany dużymi, pogrubionymi literami.
EN

Spektakle

Scena

Pięć osób siedzi przy małym stoliku i gra w karty, ubranych w kolorowe, krzykliwe stroje. Jedna osoba stoi i wydaje się rozmawiać z pozostałymi. Scena rozgrywa się w słabo oświetlonym, dramatycznym otoczeniu.

Café Luna

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska
Reżyseria: Józef Opalski

Kobieta w ubraniu vintage i czerwonym kapeluszu klęczy na scenie obok dwóch starych walizek, patrząc nieco poza kamerę, z neutralnym tłem i dużą białą kolumną za nią.

Sen o Podgórzu czyli pan Bednarski spaceruje do połowy mostu

Scenariusz i reżyseria: Paweł Szumiec

Bal (1)

Bal

Reżyseria: Jerzy Zoń
Choreografia: Eryk Makohon

fot. Anna Orzyłowska

Jak spieprzyliśmy wszystko

Scenariusz i reżyseria: Paweł Szumiec
Muzyka: Aleksander Brzeziński

fot. Wacław Pyzik

Byłam żoną Boba Marleya

Tekst: Małgorzata Jantos
Reżyseria i dramaturgia: Paweł Szumiec

Czarno-biały obraz wykonawców na dramatycznej, zadymionej scenie z intensywnym oświetleniem. Zainspirowana sonety szekspira, kobieta stoi z przodu i w centrum, podczas gdy inni wykonawcy i instrumenty muzyczne są widoczne w tle.

Sonety Szekspira

Reżyseria: Małgorzata Warsicka
Muzyka: Karol Nepelski

Kobieta w historycznym kostiumie stoi na środku sceny z podniesionymi rękami, śpiewając z pasją, podczas gdy muzycy grają na instrumentach w tle przy dramatycznym oświetleniu.

Bertolt Brecht. Uczycie nas, jak suknie się podnosi

Reżyseria: Józef Opalski

fot. Wacław Pyzik

Arcadia

Reżyseria: Jerzy Zoń
Choreografia: Eryk Makohon

Dwie osoby w futurystycznych, półprzezroczystych ubraniach stoją obok siebie z poziomo uniesionymi ramionami. Na tle ciemnej cyfrowej siatki ich odblaskowe okulary przywołują klimat science-fiction, niczym performerzy w spektaklu inspirowanym Teorią Zmęczenia.

Teoria zmęczenia

Reżyseria: Bartłomiej Juszczak

Dwóch mężczyzn występuje na scenie. Jeden mężczyzna w garniturze siedzi i trzyma gazetę w pobliżu drugiego mężczyzny, który jest pochylony w białej bieliźnie i skarpetkach. Widoczne są krzesła, porozrzucane śmieci i rozbity wazon.

Atrament dla leworęcznych. Komedia absurdalna

Reżyseria: Krzysztof Niedźwiedzki

Na poziomym zdjęciu widać trzech aktorów zwróconych frontalnie. Przy stole od lewej siedzi kobieta w granatowej garsonce. Lewą dłoń wspiera na swoim udzie, prawą ma opartą o stół, twarz skierowaną w prawą stronę. Patrzy na siedzącego centralnie przy stole mężczyznę w szarym garniturze. Aktor podpiera twarz dłonią i ma zamyśloną minę, patrzy w dal. Po prawej stronie z boki stołu stoi mężczyzna w rozkroku. Ubrany jest w czarną, skórzaną kurtkę i jasne spodnie. Spod kurtki widać białą koszulkę z charakterystycznym zakopiańskim wzorem. W dłoniach trzyma plik banknotów i liczy je.

Stroiciel Grzebieni

Reżyseria: Krzysztof Niedźwiedzki

Dwóch aktorów w formalnych strojach siedzi na scenie, twarzą do siebie i uśmiechają się, dotykając się koniuszkami palców. Są otoczeni zielonymi roślinami i czerwonym, liściastym tłem, tworząc bujną, teatralną atmosferę.

Sprawozdanie dla Akademii

Reżyseria: Maciej Gorczyński

Dwóch wykonawców na scenie: jeden siedzi z mikrofonem w kasku i różowej koszuli, podczas gdy drugi, w szortach i nakolannikach, dramatycznie pozuje pod prześwitującym materiałem - uderzający moment z wyjątkowego pokazu Spektakle.

TrueMoms Show

Koncept i wykonanie: Małgorzata Coello Czajowska, Marta Mietelska-Topór

Pięciu mężczyzn stoi w jednej linii, zwróceni w tym samym kierunku z poważnymi wyrazami twarzy. Czarno-białe zdjęcie podkreśla ich cechy i kontrasty, nadając dramatyczny, artystyczny charakter przypominający surowe emocje występujące na pustyni.

BEZDROŻE. wilderness

Choreografia: Marta Wołowiec

Dwóch tancerzy dramatycznie odchyla się od siebie w Salonie Bizarre, ich ciała są wygięte w łuk, a twarze zwrócone ku górze, oświetlone reflektorem na ciemnym, zadymionym tle.

Salon Bizarre

Reżyseria: Jakub Mędrzycki, Ilona Gumowska
Choreografia: Jakub Mędrzycki

Dwie rzeźby w klasycznym stylu przedstawiające splecione postacie, zabarwione na różowo i zielono, są wyśrodkowane na czarnym tle z otaczającymi je kolorowymi falami sinusoidalnymi, wzorami matematycznymi i wykresami.

Eros i Psi

Reżyseria: Kostiantyn Vasiukov

fot. Robert Siwek

Weselisko. Od nowa - czytanie performatywne

Scenariusz: Bronisław Maj, Jerzy Zoń
Inscenizacja i reżyseria: Jerzy Zoń

Ciemny budynek stoi na szczycie wzgórza z czerwonym i czarnym paskiem na ziemi. Trzy małe, białe postacie ludzkie idą w kierunku budynku pod stonowanym żółtym niebem. Scena ma surowy, abstrakcyjny styl.

Październik to najlepszy czas na sadzenie tulipanów

Tekst: Grzegorz Górny
Reżyseria: Sławomir Szczurek

Cztery kobiety w ciemnych sukienkach stoją i śpiewają na słabo oświetlonej scenie, a nakładające się na siebie, półprzezroczyste warstwy tworzą senny, surrealistyczny efekt. Reflektory świecą nad głowami, płatki pokrywają podłogę - miejsce, w którym niezapomniane Spektakle należały do nas.

Idziemy bo miejsce do którego należałyśmy
przestało istnieć zanim zdążyłyśmy je nazwać

Koncepcja, choreografia, reżyseria, wykonanie: Andżelika Fafanów, Zofia Żwirblińska

Ewy Błachnio Rzecz Solowa_slider

Ewy Błachnio Rzecz Solowa

Reżyseria: Ewa Błachnio

Kobieta w czarnej marynarce i białej koszuli trzyma czerwony balon i spogląda w bok z figlarnym, niepewnym wyrazem twarzy, stojąc na prostym, jasnym tle.

Kredyt zaufania

Reżyseria: Aneta Wróbel

The Beginning of an End, Teatr KTO online, photo: No. photos

Początek końca

Reżyseria: Aneta Wróbel

Plener

Grupa tancerzy w kolorowych kostiumach występuje energicznie na scenie z żywymi światłami i dużym podświetlanym ekranem w tle. Jeden tancerz zanurza partnera, podczas gdy inni pozują lub tańczą wokół nich.

Bal

Reżyseria: Jerzy Zoń
Choreografia: Eryk Makohon

Grupa wykonawców Teatru KTO w kostiumach w stylu vintage pozuje z dużymi niebieskimi drewnianymi deskami podczas ulicznego spektaklu na świeżym powietrzu, z publicznością i zabytkowym budynkiem w tle. Kobieta w centrum siedzi i uśmiecha się do kamery.

Arcadia

Reżyseria: Jerzy Zoń Choreografia: Eryk Makohon

Grupa performerów w garniturach i przerośniętych maskach starców tańczy na brukowanym placu, z dużym tłumem obserwującym i zabytkowymi budynkami w tle.

Peregrinus

Reżyseria: Jerzy Zoń

Dramatyczna scena sceniczna z wykonawcami w trenczowych płaszczach działającymi energicznie na i wokół szpitalnych łóżek na kółkach, oświetlonych intensywnym czerwonym i niebieskim światłem na zadymionym, ciemnym tle.

Ślepcy

Reżyseria: Jerzy Zoń

Sylwetki ludzi unoszących ręce w powietrze, stojących w zadymionym otoczeniu przy słabym oświetleniu.

Zapach czasu

Reżyseria: Jerzy Zoń

Archiwum

Osiem osób stoi boso w rzędzie, każda w podobnym jasnym ubraniu i trzyma duże ciemne torby zawieszone przed nimi, oświetlone dramatycznym, nastrojowym oświetleniem w ciemnej, teatralnej scenerii.

Chór sierot

reż. Jerzy Zoń

fot. Weronika Szmuc

Serena - traktat o samogłoskach

reż. Katarzyna Anna Małachowska

Grupa ludzi ubranych w ciemne stroje stoi na scenie przy dramatycznym czerwonym oświetleniu, niektórzy trzymają drinki, a w tle widoczny jest statyw mikrofonowy i krzesła.

Podnoszą się od stołu na wagach śniadań rozmów min…

reż. Sławomir Szczurek

This Week's Saints. A Comedy of Manners, Teatr KTO online, photo Aneta Belcik i No. photos

Święci tego tygodnia. Komedia obyczajowa

reż. Krzysztof Niedźwiedzki

fot. Robert Siwek

Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać

reż. Jerzy Zoń

fot. Robert Siwek

Audiencja III czyli Raj Eskimosów

reż. Bogusław Semotiuk

Czterech mężczyzn wydaje się intensywnie kłócić wokół drewnianego stołu, teraz przewróconego na bok. Krzesła, kubek i gruz rozrzucone na podłodze sugerują chaos typowy dla komedii sensacyjnej lub dramatycznego momentu z Teatru telewizji.

Teatr telewizji. Komedia sensacyjna

reż. Krzysztof Niedźwiedzki

Listy do Mileny

reż.  Maciej Gorczyński

Z lewej strony znajduje się kwadratowa ramka, utworzona przez kilkanaście małych, przylegających do siebie czworokątów. Pomiędzy nimi są niewielkie szczeliny. Po prawej stronie grafiki widnieje słowo „Kraków” . Wysokość wielkiej litery „K” jest nieco mniejsza niż wysokość kwadratu.
Biała grafika z dużymi cyframi 65, logo TVP 3 w prostokątnej ramce, napis KRAKÓW wielkimi, pogrubionymi literami oraz mała stopka na dole, wszystko na jasnoszarym tle.
Logo Radio Kraków
Logo Radio Kraków Kultura
Logo Sekret Smaku
Polityka prywatności
Klauzula informacyjna: monitoring wizyjny
Standardy ochrony małoletnich
Deklaracja Dostępności
Regulamin sprzedaży biletów
Regulamin sprzedaży karnetów
Procedura zgłoszeń wewnętrznych
Projekty
Praca
Kontakt

© 2021 Teatr KTO

[FM_form id="1"]