Instalacja teatralna „Serena – traktat o samogłoskach”, inspirowana baśnią H.C. Andersena pt. „Mała syrenka” to opowieść o przekraczaniu granic własnej egzystencji. Tutaj miłość nieustannie przeplata się z poczuciem pustki. Bohaterowie postawieni są w sytuacjach granicznych, w których nie istnieją jednoznaczne wybory. Tytułowa Serena (pół-kobieta, pół-ryba) postanawia totalnie zdekonstruować swój świat. Przekracza wszelkie granice istnienia. Znając konsekwencje, zarówno ona jak i Książę, decydują się oddać ostatecznej miłości. Spektakl jest swego rodzaju walką między życiem, a śmiercią, żonglerką bytem i niebytem, elegią o niespełnieniu.

Serena - traktat o samogłoskach

Joanna Braun

Już sama nowoczesna scena teatru przy ulicy Zamoyskiego redefiniuje tradycyjną relację widz-aktor, czyniąc ze spektaklu rodzaj performansu. Nieśpieszna fabuła daje przestrzeń na wzajemne poznanie. Jest to możliwe, ponieważ każdy bohater tworząc oczywiście spójną całość, odgrywa osobisty, autorski spektakl. Jest głównym bohaterem w swojej własnej historii. Mimo że jest to w dużej mierze niema inscenizacja, a na pierwszy plan wysuwają się trzy postacie, każdy z bohaterów jest wart zapamiętania. Na szczególne oklaski zasługuje fenomenalny Książę Jacka Tyszkiewicza, któremu ze względu na specyfikę dzieła, pozostaje gra oddechem, kontrola każdego grymasu i kroku, a także posągowa Marta Zoń w roli Śmierci – po mistrzowsku wprowadzająca element grozy i miejsce na refleksję.

Obok doskonałego aktorstwa balansującego na granicy gimnastyki artystycznej i pantomimy, na to niezwykle dopracowane widowisko wizualne składają się elementy pozaludzkie. Zarówno abstrakcyjne, przerysowane kostiumy (Joanna Braun), jak i gra światłem (Tomasz Schaefer) tworzą baśniową, magiczną atmosferę. Całość dopełnia muzyka (Dawid Sulej Rudnicki), wypełniająca miejsce tradycyjnie zdominowane przez dialogi i monologi bohaterów. Jej nastrój, styl i natężenie zmienia się w zależności od akcji dziejącej się na scenie.

Sztuka pełna jest metafor, symboli, elementów zrozumiałych na poziomie intuicji. Dzięki zminimalizowaniu słów wypowiadanych wprost, w historii tej mnóstwo jest przestrzeni dla własnych przemyśleń. To bardzo intymna opowieść dla samej twórczyni – Joanny Braun, jednak nie zawłaszcza ona przekazu dzieła. Przeciwnie – oddaje je widzowi, który może zinterpretować je na własny użytek.

Izabela Pięta / Dziennik Teatralny

Instalacja teatralna wystawiona w Teatrze KTO jest przepięknym wizualnie widowiskiem, Syreny (Aleksandra Sroka, Aurora Lipartowska, Paulina Dziuba) pozostające pod wodą oraz Tryton (Szymon Pater) hipnotyzują tańcem, który wyraża ich pragnienia, zazdrość i tęsknotę za innym życiem, wyrażeniem siebie.

Katarzyna Zimoląg / Dziennik Teatralny

Tekst pełen jest metafor. Karnawał staje się pretekstem do przeprowadzenia widza przez wielość światów. Woda to azyl, w którym syreny czują się bezpiecznie, jednocześnie nie mogąc dotknąć istotny egzystencji. Opuszczenie tej przestrzeni przez Serenę, tytułową bohaterkę, daje jej szansą na spełnienie pragnień o czystym uczuciu, równocześnie będąc ryzykiem i cierpieniem. Świat zewnętrzny, choć oferuje relację z  Księciem, naznaczony jest wszechobecną Śmiercią.

W opowieści występują Maski, symbolizujące nas – ludzi, którzy na co dzień mierzą się z niemożnością wyrażenia uczuć. Emocje są bowiem często nienazywalne. W ich uwolnieniu mogą pomóc samogłoski, będące swoistymi dźwiękami duszy.

Przedstawienie, choć w dużej mierze oparte na formach ruchowych i wokalnych, jest niezwykle ciekawe w samej sferze tekstu. Bardzo osobisty scenariusz Joanny Braun daje możliwość zupełnie nowej jakość „czytania”. Pełny tytuł „Serena – traktat o samogłoskach” nie jest przypadkowy, wspomniane bowiem samogłoski stanowią integralną część historii. Autorka zamyka w nich wszystkie uczucia towarzyszące bohaterom. Samogłoski nie są zatem pojęciem lingwistycznym, a żywym nośnikiem służącym do przekazywania emocji.

Spektakl łączy w sobie pierwiastki profanum i sacrum, wyrażane poprzez intensywny ruch i pulsującą muzykę. Słowo jako narzędzie pojawia się w najbardziej intymnych momentach, tylko wtedy gdy bohaterowie mogą sobie pozwolić na szczere wyznania.

Pragniemy zaprosić widza na bal, którego dramaturgia jest nieprzewidywalna.

 

Instalacja teatralna „Serena – traktat o samogłoskach” realizowana jest w ramach projektu Teatru KTO „Cztery odcienie teatru”, współfinansowanego ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego (MF EOG) 2014-2021, Program Kultura, Działanie 2 Poprawa dostępu do kultury i sztuki.

Scenariusz, scenografia, kostiumy:

Joanna Braun

Reżyseria, choreografia

Katarzyna Anna Małachowska

Dramaturgia, współpraca reżyserska

Aleksandra Skorupa

Muzyka, opracowanie muzyczne

Dawid Sulej Rudnicki

Reżyseria świateł

Tomasz Schaefer

Kostiumy – współpraca i wykonanie

Elżbieta Kwasek

Asystentka scenografa

Katarzyna Pawelec

Wykonanie scenografii

Jacek Jastrzębski, firma Daul

Producent

Sebastian Godula

Producent wykonawczy

Urszula Swałtek

Obsada:

Grażyna Srebrny-Rosa (Serena)

Bartek Cieniawa / Jacek Tyszkiewicz (Książę)

Marta Zoń (Śmierć – Narzeczona)

Szymon Pater (Tryton)

Aleksandra Sroka (Syrena 1)

Aurora Lipartowska (Syrena 2)

Paulina Dziuba (Syrena 3)

Magdalena Pietnoczka (Maska 1)

Mieszko Syc (Maska 2)

Elena Khutsidze (Maska 3)

Michał Orzyłowski (Maska 4)

Magda Dymsza (Maska 5)

Tomasz Łukawski (Maska 6)

Premiera

21, 22 stycznia 2022

Czas trwania

do 60 min

Skip to content

Zapisz się do naszego newslettera

Wyrażam zgodę na otrzymywanie od Teatru KTO drogą elektroniczną, na wskazany przeze mnie adres e-mail, informacji marketingowych w formie NEWSLETTER, przy użyciu telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i automatycznych systemów wywołujących, zgodnie z art. 172 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne.
Tym samym wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w ww. celu. Przyjmuję do wiadomości, iż zgoda jest dobrowolna i może być w każdej chwili wycofana, a szczegółowe informacje dotyczące przetwarzania danych znajdują się w Polityka prywatności.