Czysta, mała, krucha opowieść ulepiona z cierpkości…

Paweł Głowacki, Dwójka Polskiego Radia

Jerzy Zoń stworzył spektakl smutny, niewygodny i przejmujący. Aktorsko, ruchowo, plastycznie – jest to najwyższy poziom. „Chór sierot” jest trochę jak filmy Wojciecha Smarzowskiego: kondensuje traumy, pokazuje ludzkie dramaty, a w finale wcale nie obiecuje lepszego świata.

Joanna Marcinkowska, Dziennik Teatralny, Kraków 

Chór sierot

Jerzy Zoń

Aktorsko jest idealnie. Mamy tu niezwykle zgrany zespół, utalentowanych indywidualności. (…) Aktorom udało się wypracować niezwykły poziom wzajemnego słuchania i poprzez ruch, mimikę i dźwięk, tworzą rzeczywisty chór, który bez fałszu, komponuje się z symfonią. Światło, rekwizyty i scenografia, również są bez skazy. W tym spektaklu żaden element nie jest zbędny. Nie da się niczego wyjąć bez burzenia tej misternej kompozycji.

Miłosz Mieszkalski, Dziennik Teatralny, Kraków

(…) Cokolwiek ktokolwiek opowie sobie na kanwie pantomimicznych obrazów Chóru Sierot Jerzego Zonia – i tak odnajdzie na ich dnie jeden cień. Brak pocieszenia. Brak złudzeń, że pocieszenie pomaga.

Nie pomaga. Pocieszenia to papier stareńki (…) Nic już nie da się zrobić, zdaje się mówić Zoń swoją czystą, małą, kruchą opowieścią, ulepioną z cierpkości.

Paweł Głowacki, Dwójka Polskiego Radia

Należę do tych debilnych widzów pragnących sensu, konsekwencji, przejrzystości wywodu, do tych szczęściarzy wychowanych przez Swinarskiego, Jarockiego, Wajdę, Grzegorzewskiego, więc też jestem czujnym cwaniakiem i ochy i achy nad pseudowspółczesnością nie robią na mnie żadnego wrażenia. I takich jak ja, Zoń i jego trupa znajdują na całym świecie i pewnie wnet znów w ten świat ruszą z nowym przedstawieniem. Z Chóru sierot wyszedłem z wiarą i przekonaniem, że można mądrze, pięknie nawet bez słów.

Andrzej Sikorowski, Vis a Vis

Sednem spektaklu jest samotność współczesnego człowieka, uwięzionego w sieci indywidualnych i społecznych ograniczeń. (…) Duże wrażenie robi uniwersalna nowatorska scenografia i hipnotyzujące publiczność, pełne energii, fizyczne działania aktorów. (…) Bez wątpienia Chór sierot należy do najlepszych zagranicznych spektakli tegorocznej edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Fadjr w Teheranie.

www.jahannews.com

Widoczny w spektaklu wymiar eschatologiczny pozwala spojrzeć na sieroctwo jako duchowe wygnanie. Jest to bez wątpienia siła Chóru sierot, podobnie jak istotna i warte uwagi pozostaje kompozycja przedstawienia. Aktorzy działają spójnie, są jednorodną grupą, tworzącą ciekawy układ choreograficzny. 

Justyna Biernat, Wygnańcy synowie Ewy, Aict.art.pl

Chór sierot Teatru KTO oddaje głos samotności. (…) Jak zatem brzmi? Odbija się w uszach brzdękiem metalowych kubków, co chwila wybucha z coraz większą siłą w tupocie sierocych nóg, rytmicznych melodiach złożonych z uderzeń dłoni i całych ciał. Czasem przestrzeń przeszyje przenikliwy krzyk. Wszystkie dźwięki składają się na wielogłosowy chór sierot.

Adrianna Olejarka, Wszyscy jesteśmy sierotami, Kulturatka.pl

Spektakle, w którym nie użyto słów, a za muzykę służy nieustannie III Symfonia Henryka Mikołaja Góreckiego, to obraz dawnego sierocińca w planie fabularnym, a w kontekście szerszym obraz człowieka postawionego w skrajnych warunkach, w których odnaleźć się musi, będąc jednocześnie skazanym na wspólnotę i samotność.

Alicja Wielgus, Ciało zbiorowe a jednostka, Teatrdlawas.pl

Imponująca swą precyzją partytura ruchowa, której rytm i ramy czasowe wyznacza III Symfonia (Symfonia pieśni żałosnych) Henryka Mikołaja Góreckiego.

Scenariusz i reżyseria:
Jerzy Zoń

Muzyka:
Henryk Mikołaj Górecki III Symfonia

Scenografia i kostiumy:
Joanna Jaśko-Sroka

Ruch sceniczny:
Eryk Makohon

Konstrukcje i wykonanie scenografii:
Pracownia Ślusarska Robert Calikowski

Przygotowanie rytmiczne zespołu:
Grzegorz Bauer

Asystent reżysera:
Monika Kozłowska

Obsada:
Sławek Bendykowski, Karolina Bondaronek, Bartek Cieniawa, Karolina Kamińska/Katarzyna Pamuła, Paulina Lasyk, Paweł Monsiel/Aleksander Kopański, Michał Orzyłowski, Grażyna Srebrny-Rosa, Justyna Wójcik, Marta Zoń

Premiera: 20 i 21 września 2014, Kraków

Czas trwania: 52 minuty i 6 sekund

23 listopada 2015 r. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego ogłosił laureatów pierwszej edycji Konkursu Fotografii Teatralnej, który towarzyszył obchodom 250-lecia Teatru Publicznego w Polsce. Pierwsze miejsce w kategorii „zestaw dokumentacyjny z przedstawienia” zdobyły zdjęcia Adama Golca ze spektaklu Chór Sierot. W konkursie wzięło udział 170 fotografów.

X Zakopiańskie Prezentacje Artystyczne „Pępek Świata”
25 września 2019, Zakopane/Polska
VII BABEL Festivalul Artelor Spectacolului
11 czerwca 2017, Targoviste / Rumunia
Nagroda Premiul Tony Bulandra dla najlepszego spektaklu festiwalu
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego
21 kwietnia 2017, Warszawa / Polska
XXXV Fajr International Theater Festival
27 stycznia 2017, Teheran /Iran,
Nagroda specjalna dla najlepszego spektaklu festiwalu
Nagroda za najlepszą reżyserię dla Jerzego Zonia
IX Festiwal Boska Komedia, sekcja Purgatorio
16 grudnia, 2016, Kraków / Polska
XXVII Festiwal Teatralny Złoty Lew
20 września 2016, Lwów / Ukraina
XXI Festiwal Teatralny Biała Wieża
15 września, Brześć / Białoruś
Nagroda za najlepszą reżyserię dla Jerzego Zonia
XXI PUF FESTIVAL
3 lipca 2015, Pula / Chorwacja
Nagroda “SPASKO” za najbardziej poruszające przedstawienie festiwalu
XXI Festiwalu Sztuk Performatywnych A PART
19 czerwca 2015, Katowice / Polska
VII Festiwal Boska Komedia, sekcja: Inferno - Konkurs Główny
8 grudnia 2014, Kraków / Poland

Sławek Bendykowski

Sławek Bendykowski

Karolina Bondaronek

Karolina Bondaronek

Bartek Cieniawa

Bartek Cieniawa

Karolina Kamińska

Karolina Kamińska

Aleksander Kopański

Aleksander Kopański

Paulina Lasyk

Paulina Lasyk

Paweł Monsiel

Paweł Monsiel

Michał Orzyłowski

Michał Orzyłowski

Katarzyna Pamuła

Katarzyna Pamuła

Grażyna Srebrny-Rosa

Grażyna Srebrny-Rosa

Justyna Wójcik

Justyna Wójcik

Marta Zoń

Marta Zoń

Teatr KTO - Instytucja Kultury Miasta Krakowa

Ⓒ 2020 – Teatr KTO

Scroll Up