Pamiętam jedynie dni słoneczne...

Bohumil Hrabal

Jerzy Zoń, współzałożyciel polskiego eksperymentalnego Teatru KTO, wyreżyserował przedstawienie z pięcioosobową obsadą. Nie padają tu żadne słowa, zamiast nich historię opowiadają działania i dźwięki brzmiące tak samo we wszystkich językach (…) Marta Zoń, Grażyna Srebrny-Rosa i Bartek Cieniawa opracowali choreografię do niemal doskonałej pieśni wizualnej odwołującej się do pisarstwa Hrabala. (…) Tym, co Zoniowi udało się przekazać najdobitniej, jest samotność każdej z postaci, choć wszystkie umieszczone są w natarczywym, sformalizowanym i komicznym środowisku stosunków wzajemnych. (…) 
Zoń śmiało przetwarza świat Hrabala na tle 500-letniej tradycji błazeństwa by pokazać, że pisarz właśnie tak tworzył (…) Piękno przebłyskujące w czasie całej godziny to piękno dostrzegane w tajemnicy, w filiżance herbaty albo w spowiedzi.

Susan Gordon, nytheatre.com, Nowy Jork

Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać

Jerzy Zoń

Gra aktorów jest dynamiczna, pełna uroku, któremu trudno się oprzeć. Pełno tam niespodziewanych zwrotów, które bawią lub zasmucają do łez, wprawiają w zdumienie i sprawią, że opuścisz teatr z poczuciem, że właśnie zobaczyłeś coś fascynującego i prawdziwie magicznego. Nie przegap tego przedstawienia!!!

Ksenija Horvat, EdinburghGuide.com, Edynburg

Pomysłowość i oryginalność pantomimy „Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać” (z podtytułem „seans teatralny”) polskiego Teatru KTO stanowi fascynujące uzupełnienie festiwalu (…) Jest ono surrealistyczną i wzruszającą podróżą (…) Reżyser Jerzy Zoń wraz ze znakomitym zespołem zaprezentowali słodkie a zarazem dziwne dzieło teatralne.

Gwen Orel, BackStage, Nowy Jork

Na scenie małe radości i dramaty budują duże napięcie (…)
W poprzednich, wielkich, plenerowych widowiskach artyści Teatru KTO pokazali nam jak znakomicie potrafią panować nad wielką przestrzenią, czarując setki, tysiące widzów. Tym razem oglądaliśmy ich z niewielkiego dystansu, w takiej bliskości, że słychać było ich oddech, każdy najdrobniejszy szelest. Obejrzeliśmy bardzo subtelny, pełen emocji i liryzmu spektakl, w którym słowa okazały się zupełnie niepotrzebne – wszystko, o czym aktorzy „mówili” przy pomocy niezwykle precyzyjnych i dopracowanych gestów, spojrzeń, ruchów – było doskonale zrozumiałe dla widza.

Tatiana Poliszczuk, Dzień, Kijów

I to jest całe sedno delikatności i kruchego piękna godzinnego seansu „Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać” Teatru KTO – milczenie owego królestwa miejsc pustych.

Paweł Głowacki, Dziennik Polski, Kraków

Bohaterowie spektaklu wzruszają widzów pokazując to, co nieuchronne i dotyczy każdego z nas, by za chwilę rozbawić wszystkich groteskowymi wręcz scenami (…)
Warto wybrać się do Teatru KTO, by obejrzeć mądrą, pełną wdzięku opowieść, w której czuć zapach borówkowego wina i nieodwzajemnionych pocałunków.

Magda Huzarska, Gazeta Krakowska

„Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać” – w KTO od lat, pół świata go już widziało, a ciągle warto, ciągle się nie kurzy. Być może tajemnicą jest ponadnarodowy sposób komunikacji – wszak przy pomocy słów realizuje się tak niewielki jej procent, że szkoda sobie nimi w ogóle zawracać głowę. Gestu, kostiumów, muzyki w zupełności wystarcza do opowiadania historii i zaczarowywania widza. A może temat – bardziej uniwersalnie niż o życiu od narodzin po zgon już przecież nie można. I postaci – matka i ojciec, ksiądz, rodzice chrzestni, ożywiona galeria sukien ślubnych, żałobnicy. Oraz nieodłączny rekwizyt, butelka, którą ma każdy. Może prostota – za całą scenografię starczy kilka waliz, z których wyczarować można wszystko oraz buda sztukmistrza, który może być, gdy zechce Hiszpanem, Francuzem, Włochem… Jakakolwiek nie byłaby przyczyna, fakt pozostaje – „Sprzedam dom” nie starzeje się lub starzeje się smakowicie, wciąż zachwycając, ujmując i wywołując uśmiech, który z twarzy nie schodzi jeszcze daleko za ulicą Gzymsików.

Agnieszka Apanasewicz, mojeopinie.pl, Kraków

Opowieść o życiu od narodzin aż po kres, operująca niewielką ilością rekwizytów, grana w kameralnej przestrzeni, przejmująca, bo prawdziwa, bez zbędnego patosu i nadęcia — normalna. Kilka scen zapamiętam na długo ze względu na ich plastyczne piękno, całość na zawsze. (…) I jeszcze muzyka złożona z dokonań różnych wykonawców, ale spójna, unosząca całość kilkanaście centymetrów nad podłogą, a o cóż więcej może w sztuce chodzić?

Andrzej Sikorowski, Dziennik Polski, Kraków

„Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać” w reżyserii Jerzego Zonia to kawałek urzekająco pięknej hrabalowskiej rzeczywistości pozbawionej słów. Fenomen spektaklu polega właśnie na tym, że obecność pisarza odczuwalna jest w każdej niemalże minucie tego spektaklu, mimo iż nie ma w nim ani jednego cytatu, nawet słowa, autorstwa tego znakomitego czeskiego pisarza. (…)

Wyruszamy wraz z Zoniem i jego aktorami w metaforyczną podróż życia. Brzmi banalnie, choć banalnie nie jest wcale. Towarzyszą nam hrabalowscy bohaterowie i szczątki ich opowieści. (…) Zoń każdemu sakramentowi – przystankowi – proponuje nowy, mimo wszystko niecodzienny wymiar. (…)

Publiczność się śmieje, a może raczej uśmiecha pobłażliwie. Mruży oczy na całą tę niemą rzeczywistość, która mimo że uniwersalna, obarczona przecież hrabalowskim piórem i „prowincjonalnością”. Sam tytuł, ten a nie żaden inny, zapożyczony (i delikatnie przerobiony przez reżysera) od czeskiego pisarza wskazuje na ciągłe bycie w drodze, gdzieś pomiędzy jednym a drugim etapem swojego życia. W spektaklu jest tak samo. Wędrujemy za Zoniem, jego aktorami i Hrabalem. Śmiejemy się, wzruszamy i nie mamy ochoty wychodzić z tej niezwykle plastycznej rzeczywistości.

Magda A. Jasińska Zaprzedać duszę ciszy, Dziennik Teatralny, Kraków

Jerzy Zoń przemienił Teatr KTO w przestrzeń z Hrabalowskiego snu. (…)
W tej przestrzeni piątka aktorów opowiada językiem gestu, ruchu i teatralnego symbolu o rytuałach życia i śmierci.

Marek Mikos, Gazeta Wyborcza

Choć wydaje się niemożliwe snucie opowieści o Hrabalu bez najmniejszego dialogu, Teatr KTO bezbłędnie przełożył magię tego, co wypowiadane, na ekspresję ciała, na kalejdoskop min i gestów zakrapianych wódką, na huczne chrzciny przy dźwiękach akordeonu, na radość i smutek zawarte w pogrzebowym, cichym szlochu. Leniwe obrazy tętnią muzyką, którą fenomenalnie do opowieści dobrał Jerzy Zoń – dyrektor teatru, reżyser spektaklu. Kto rozmiłowany w prozie Hrabala, wyczytał bez słów niejedną historię opowiadaną wśród gwaru praskiej, piwnej gospody, dla amatorów czeskiej literatury pozostała po prostu uniwersalna opowieść o ludzkim życiu, zabarwiona odrobiną ironii i rozmarzoną pieśnią kataryniarza, który wędruje od Meksyku po Paryż. Bez wątpienia artyści z Teatru KTO zostawili po sobie czarujący spektakl, pod specjalnym nadzorem muzyki i ciszy.

Aleksandra Czapla-Oslislo, Gazeta Wyborcza, Katowice

Godzinny seans teatralny inspirowany życiem i twórczością Bohumila Hrabala to pierwszy, po 15 latach wyłącznie plenerowych realizacji, spektakl wyreżyserowany przez Jerzego Zonia na scenie Teatru KTO.

Od premiery w 2003 roku, zagrany ponad 530 razy, stał się jednym z ulubionych spektakli nie tylko krakowskich widzów. Zdobył Buławę Hetmańską, nagrodę publiczności 40. Zamojskiego Lata Teatralnego. Jest jednym z najczęściej podróżujących przedstawień Teatru KTO; prezentowany podczas kilkudziesięciu tournée m.in. w Albanii, Austrii, na Białorusi, w Chorwacji, Czechach, Francji, Gruzji, Iranie, Niemczech, Rosji, Rumunii, Słowacji, Ukrainie, USA i Wielkiej Brytanii.

Scenariusz, reżyseria i opracowanie muzyczne:
Jerzy Zoń

Scenografia:
Joanna Jaśko-Sroka

Kostiumy:
Zofia de Ines

Dźwięk:
Andrzej „Czoper” Czop

Światło: Robert Kania

Występują:
Grażyna Srebrny-Rosa, Marta Zoń / Justyna Wójcik, Sławek Bendykowski, Bartek Cieniawa / Adam Plewiński, Michał Orzyłowski

Premiera:
24 i 25 marca 2003

Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego
23 kwietnia 2017, Warszawa / Polska
X Festiwal Teatralny InQbator
17 września 2015, Ostrołęka / Polska
XX Arkhangelsk International Street Theater Festival
26-27 czerwca 2014, Archangielsk / Rosja
XXXVIII Zamojskie Lato Teatralne
18 czerwca 2013, Zamość / Polska
Miejski Dom Kultury
13 października 2012, Czechowice-Dziedzice / Polska
Dni Krakowa w Gruzji
8 maja 2011, Tbilisi / Gruzja
Przedwiośnie Małych Form Teatralnych
11-12 marca 2011, Limanowa / Polska
XVI PUF International Theatre Festival
2 lipca 2010, Pula / Chorwacja
Teatrul Act
20 marca 2010, Bukareszt / Rumunia
Teatrul Maghiar de Stat Cluj
18 marca 2010, Cluj Napoca / Rumunia
XLIV Akademyckỳ Prešov
16 marca 2010, Prešov / Słowacja
XI SKAMPA International Theatre Festival
29 października 2009, Elbasan / Albania
IV International Theatre Festival PANORAMA
19 października 2009, Mińsk / Białoruś
XIV International Theatre Festival “White Tower”
11 września 2009, Brześć / Białoruś
XVI Sibiu International Theatre Festival
4-5 czerwca 2009, Sibiu / Rumunia
XXVII Fadjr International Theatre Festival
24-25 stycznia 2009, Teheran / Iran
I Festiwal Boska Komedia
11 grudnia 2008, Kraków / Polska
XI Międzynarodowy Festiwal Teatrów Ulicznych w Archangielsku
24-25 czerwca 2008, Archangielsk / Rosja
III International Theatre Festival “Baltic House”
20-21 czerwca 2008, Sankt Petersburg / Rosja
IX Letni Ogród Teatralny
21 lipca 2007, Katowice / Polska
25 lipca 2007, Nowy Sącz / Polska
Dni Krakowa w Warszawie
31 maja 2007, Warszawa / Polska
10 maja 2007, Cahor / Francja
La Rose des Vents
7 maja 2007, Lille / Francja
2 grudnia 2006, Seclin / Francja
30 listopada 2006, Lille / Francja
28 listopada 2006, Cholet / Francja
Studiobühne Köln
19 listopada 2006, Kolonia / Niemcy
Teatr w Lubinie
15 października 2006, Lubin / Polska
Dni Kultury Polskiej
19 września 2006, Bratysława / Słowacja
The New York International Fringe Festival
12-17 sierpnia 2006, Nowy Jork / USA
XIV Olsztyńskie Spotkania Teatralne
19 marca 2006, Olsztyn / Polska
Mitteleuropäisches Theaterkarussell
Brett Theater, 14 lutego 2006, Wiedeń / Austria
Teatr Nowy
9 grudnia 2005, Warszawa / Polska
Edinburgh Fringe Festival
10-29 sierpnia 2005, Edynburg / UK
29 czerwca 2005, Hradec Králové / Czechy
Kyiv Academic Young Theater
4 lutego 2005, Kijów / Ukraina
XXVII Łódzkie Spotkania Teatralne
12 grudnia 2004, Łódź / Polska
Dni Kultury Czeskiej
26 października 2004, Dzierżoniów / Polska
XV International Theater Festival “Golden Lion”
4-6 października 2004, Lwów / Ukraina
Rynek Sztuki
21 maja 2004, Płock / Polska
3 kwietnia 2004, Praga / Czechy
Brett Theater
28 marca 2004, Wiedeń / Austria
XII Alternatywne Spotkania Teatralne KLAMRA
11 marca 2004, Toruń / Polska
Le Prato-Pôle national de Arts du cirque
17 grudnia 2003, Lille / Francja
Wieczór Galicyjski
24 listopada 2003, Warszawa / Polska
XXV Krośnieńskie Spotkania Teatralne
8 listopada 2003, Krosno / Polska
Teatr KTO - Instytucja Kultury Miasta Krakowa

Ⓒ 2020 – Teatr KTO

Scroll Up