KTO w podróży

Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać - Teatr KTO

kup bilet

opis


Seans teatralny inspirowany życiem i twórczością Bohumila Hrabala.
Poza działaniami na scenie aktorzy anektują wszystkie możliwe przestrzenie teatru, wprowadzają widzów w magiczny świat postaci Hrabala.
Na scenie zaś zobaczymy najważniejsze zdarzenia z życia człowieka - narodziny, chrzest, pierwsza komunia, ślub, pogrzeb; a wszystko pokazane w lekkiej, nienapuszonej, groteskowej formie.
Ta teatralna historia opowiedziana jest w charakterystyczny dla KTO sposób - spektakl bez słów, w którym najważniejszym tworzywem są: ciało aktora, ruch, gest i muzyka.

premiera - 24 i 25 marca 2003
czas trwania 60 minut

Od premiery w 2003 roku spektakl niezmiennie jest prezentowany na scenie Teatru KTO; to właśnie z nim KTO najczęściej podróżuje po świecie. Gościł w Albanii, Austrii, na Białorusi, w Chorwacji, Czechach, Francji, Gruzji, Iranie, Niemczech, Rosji, Rumunii, Słowacji, Ukrainie, USA, Wielkiej Brytanii oraz w wielu miastach Polski.

 

krytyka


"Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać" w reżyserii Jerzego Zonia to kawałek urzekająco pięknej hrabalowskiej rzeczywistości pozbawionej słów. Fenomen spektaklu polega właśnie na tym, że obecność pisarza odczuwalna jest w każdej niemalże minucie tego spektaklu, mimo iż nie ma w nim ani jednego cytatu, nawet słowa, autorstwa tego znakomitego czeskiego pisarza. (...)
Wyruszamy wraz z Zoniem i jego aktorami w metaforyczną podróż życia. Brzmi banalnie, choć banalnie nie jest wcale. Towarzyszą nam hrabalowscy bohaterowie i szczątki ich opowieści. (...) Zoń każdemu sakramentowi – przystankowi – proponuje nowy, mimo wszystko niecodzienny wymiar. (...)
Publiczność się śmieje, a może raczej uśmiecha pobłażliwie. Mruży oczy na całą tę niemą rzeczywistość, która mimo że uniwersalna, obarczona przecież hrabalowskim piórem i "prowincjonalnością". Sam tytuł, ten a nie żaden inny, zapożyczony (i delikatnie przerobiony przez reżysera) od czeskiego pisarza wskazuje na ciągłe bycie w drodze, gdzieś pomiędzy jednym a drugim etapem swojego życia. W spektaklu jest tak samo. Wędrujemy za Zoniem, jego aktorami i Hrabalem. Śmiejemy się, wzruszamy i nie mamy ochoty wychodzić z tej niezwykle plastycznej rzeczywistości.

Magda A. Jasińska "Zaprzedać duszę ciszy", Dziennik Teatralny, Kraków

Pomysłowość i oryginalność pantomimy "Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać" (z podtytułem "seans teatralny") polskiego Teatru KTO stanowi fascynujące uzupełnienie festiwalu (...) Jest ono surrealistyczną i wzruszającą podróżą (...) nawiązującą do Hrabala raczej kapryśnym tonem niż poprzez jakiekolwiek próby udramatyzowania biografii pisarza. Znajomość Hrabala niewiele pomoże, a nieznajomość jego dzieł nie przeszkadza. "Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać" to rodzaj błazeńskiego widowiska z nieodzownym patosem i śmiesznością. (...)
Wszystkie te światłocienie, specyficzny, cierpki humor i gorzkie obserwacje są typowe dla wschodnio-europejskiej wrażliwości. Reżyser Jerzy Zoń wraz ze znakomitym zespołem zaprezentowali słodkie a zarazem dziwne dzieło teatralne.

Gwen Orel, BackStage, Nowy Jork

I to jest całe sedno delikatności i kruchego piękna godzinnego seansu "Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać" Teatru KTO - milczenie owego królestwa miejsc pustych.
Paweł Głowacki, Dziennik Polski, Kraków

Na scenie małe radości i dramaty budują wielkie napięcie. Reżyser spektaklu J. Zoń "zamyka" bohaterów spektaklu w swoistym "pociągu życia" i przy dźwięku, stukocie jego kół przebiega cała akcja: od narodzin, poprzez chrzest, pierwszą komunię, ślub, aż do śmierci. W każdej ze scen aktorzy operują odmienną paletą nastrojów i emocji, ukazują charaktery kolejnych postaci w które się wcielają, zdumiewająco i niepostrzeżenie przechodzą od lirycznego nastroju do bufonady, od dramatyzmu do groteski. (...)
W poprzednich, wielkich, plenerowych widowiskach artyści Teatru KTO pokazali nam jak znakomicie potrafią panować nad wielką przestrzenią, czarując setki, tysiące widzów. Tym razem oglądaliśmy ich z niewielkiego dystansu, w takiej bliskości, ze słychać było ich oddech, każdy najdrobniejszy szelest. Obejrzeliśmy bardzo subtelny, pełen emocji i liryzmu zarazem spektakl, w którym słowa okazały się zupełnie niepotrzebne - wszystko, o czym aktorzy "mówili" przy pomocy niezwykle precyzyjnych i dopracowanych gestów, spojrzeń, ruchów - było doskonale zrozumiałe dla widza.

Tatiana Poliszczuk, Dzień, Kijów

Jerzy Zoń, współzałożyciel polskiego eksperymentalnego Teatru KTO, wyreżyserował przedstawienie z pięcioosobową obsadą. Nie padają tu żadne słowa, zamiast nich historię opowiadają ruchy i dźwięki brzmiące tak samo we wszystkich językach. (...) Marta Zoń, Grażyna Srebrny-Rosa i Bartek Cieniawa opracowali choreografię do niemal doskonałej pieśni wizualnej odwołującej się do pisarstwa Hrabala. (...)
Tym, co Zoniowi udało się przekazać najdobitniej, jest samotność każdej z postaci, choć wszystkie umieszczone są w natarczywym, sformalizowanym i komicznym środowisku stosunków wzajemnych. Całe życiorysy łączy święta piątka narodzin, chrzcin, komunii, małżeństwa i śmierci. Zoń śmiało przetwarza świat Hrabala na tle 500-letniej tradycji błazeństwa by pokazać, że pisarz właśnie tak tworzył. (...)
Piękno przebłyskujące w czasie całej godziny to piękno dostrzegane w tajemnicy, w filiżance herbaty albo w spowiedzi.

Susan Gordon, Nytheatre.com, Nowy Jork

"Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać" – w KTO od lat, pół świata go już widziało, a ciągle warto, ciągle się nie kurzy. Być może tajemnicą jest ponadnarodowy sposób komunikacji – wszak przy pomocy słów realizuje się tak niewielki jej procent, że szkoda sobie nimi w ogóle zawracać głowę. Gestu, kostiumów, muzyki w zupełności wystarcza do opowiadania historii i zaczarowywania widza. A może temat – bardziej uniwersalnie niż o życiu od narodzin po zgon już przecież nie można. I postaci – matka i ojciec, ksiądz, rodzice chrzestni, ożywiona galeria sukien ślubnych, żałobnicy. Oraz nieodłączny rekwizyt, butelka, którą ma każdy. Może prostota – za całą scenografię starczy kilka waliz, z których wyczarować można wszystko oraz buda sztukmistrza, który może być, gdy zechce Hiszpanem, Francuzem, Włochem… Jakakolwiek nie byłaby przyczyna, fakt pozostaje – "Sprzedam dom" nie starzeje się lub starzeje się smakowicie, wciąż zachwycając, ujmując i wywołując uśmiech, który z twarzy nie schodzi jeszcze daleko za ulicą Gzymsików.
Agnieszka Apanasewicz, Mojeopinie.pl, Kraków

Gra aktorów jest dynamiczna, pełna uroku któremu trudno się oprzeć. Pełno tam niespodziewanych zwrotów, które bawią lub zasmucają do łez, wprawiają w zdumienie i sprawią, że opuścisz teatr z poczuciem, że właśnie zobaczyłeś coś fascynującego i prawdziwie magicznego. Nie przegap tego przedstawienia!!!
Ksenija Horvat, EdinburghGuide.com, Edynburg

Choć wydaje się niemożliwe snucie opowieści o Hrabalu bez najmniejszego dialogu, teatr KTO bezbłędnie przełożył magię tego, co wypowiadane, na ekspresję ciała, na kalejdoskop min i gestów zakrapianych wódką, na huczne chrzciny przy dźwiękach akordeonu, na radość i smutek zawarte w pogrzebowym, cichym szlochu. Leniwe obrazy tętnią muzyką, którą fenomenalnie do opowieści dobrał Jerzy Zoń - dyrektor teatru, reżyser spektaklu. Kto rozmiłowany w prozie Hrabala, wyczytał bez słów niejedną historię opowiadaną wśród gwaru praskiej, piwnej gospody, dla amatorów czeskiej literatury pozostała po prostu uniwersalna opowieść o ludzkim życiu, zabarwiona odrobiną ironii i rozmarzoną pieśnią kataryniarza, który wędruje od Meksyku po Paryż. Bez wątpienia artyści z teatru KTO zostawili po sobie czarujący spektakl, pod specjalnym nadzorem muzyki i ciszy.
Aleksandra Czapla-Oslislo, Gazeta Wyborcza, Katowice

 

realizacja

scenariusz, reżyseria i opracowanie muzyczne: Jerzy Zoń
scenografia: Joanna Jaśko-Sroka
kostiumy: Zofia de Ines
dźwięk: Andrzej "Czoper" Czop
światło: Robert Kania

występują: Grażyna Srebrny-Rosa, Marta Zoń / Justyna Wójcik, Jacek Buczyński / Sławek Bendykowski, Bartosz Cieniawa, Maciej Słota / Michał Orzyłowski

 

najbliższe spektakle

galeria

zobacz całą galerię

kto w internecie