"(...) Ciężkie, sfatygowane kufry, które w pierwszej chwili wydają się mieścić dobytek podróżnych, stanowią do ostatnich sekwencji całość scenografii. Z łatwością zmieniając się w łóżko, konfesjonał, stół czy lodówkę. Aktorzy z niesamowitą lekkością i pomysłowością urządzają przestrzeń według swoich potrzeb.
Historia jest opowiadana ruchomymi, dobrze skomponowanymi obrazami, zastygającymi raz po raz. Aktorzy zatrzymując się w nieprzypadkowych kompozycjach, wyglądają jak uchwyceni przez obiektyw aparatu.
(...) Godzinna podróż z zespołem KTO to przemiła przygoda, w kameralnym gronie. Twórcom spektaklu udało się uchwycić ciepło i surrealistyczną atmosferę opowiadań Bohumila Hrabala (...)"
Adrianna Markowicz, "Życie na walizkach", Dziennik Teatralny Kraków

"Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać w reżyserii Jerzego Zonia to kawałek urzekająco pięknej Hrabalowskiej rzeczywistości pozbawionej słów. Fenomen spektaklu polega właśnie na tym, że obecność pisarza odczuwalna jest w każdej niemalże minucie tego spektaklu, mimo iż nie ma w nim ani jednego cytatu, nawet słowa, autorstwa tego znakomitego czeskiego pisarza(...)
Wyruszamy wraz z Zoniem i jego aktorami w metaforyczną podróż życia. Brzmi banalnie, choć banalnie nie jest wcale. Towarzyszą nam Hrabalowscy bohaterowie i szczątki ich opowieści. Uważniejszy – dobrze zorientowany w prozie tego czeskiego autora – widz, na pewno odnajdzie uscenicznione motywy literackie, choć nie one są tutaj najważniejsze. Zoń każdemu sakramentowi – przystankowi – proponuje nowy, mimo wszystko niecodzienny wymiar. (...)
Publiczność się śmieje, a może raczej uśmiecha pobłażliwie. Mruży oczy na całą tę niemą rzeczywistość, która mimo że uniwersalna, obarczona przecież Hrabalowskim piórem i „prowincjonalnością”. Sam tytuł, ten a nie żaden inny, zapożyczony (i delikatnie przerobiony przez reżysera) od czeskiego pisarza wskazuje na ciągłe bycie w drodze, gdzieś pomiędzy jednym a drugim etapem swojego życia. W spektaklu jest tak samo. Wędrujemy za Zoniem, jego aktorami i Hrabalem. Śmiejemy się, wzruszamy i nie mamy ochoty wychodzić z tej niezwykle plastycznej rzeczywistości".
Magda A. Jasińska, "Zaprzedać duszę ciszy", Dziennik Teatralny Kraków

"(...) W przedstawieniu nie pada ani jedno słowo, brzmi wspaniała muzyka, a historia pełna jest niespodzianek (...)"
Barbara Wityńska, Karnet Kulturalny

"(...) Jerzy Zoń (...) przemienił Teatr KTO w przestrzeń z Hrabalowskiego snu. Mamy więc biuro pisarza - punkt skupu surowców wtórnych i przeszkloną gablotę, w której leży lekko roznegliżowana dziewczyna z Pociągów pod specjalnym nadzorem. W tej przestrzeni piątka aktorów opowiada językiem gestu, ruchu i teatralnego symbolu o rytuałach życia i śmierc(...)"
Marek Mikos, Gazeta Wyborcza Warszawa

"(...) To perfekcyjne przedstawienie teatru ciała (...)"
Three Weeks - Edynburg

"(...) Wizualnie przedstawienie jest piękne (...)"
Sophie Middlemiss, Fest - Edynburg

"(... ) Gra aktorów jest dynamiczna, pełna uroku któremu trudno się oprzeć. Pełno tam niespodziewanych zwrotów, które bawią lub zasmucają do łez, wprawiają w zdumienie i sprawią, że opuścisz teatr z poczuciem, że właśnie zobaczyłeś coś fascynującego i prawdziwie magicznego (...)"
Ksenija Horvat, www.EdinburghGuide.com

"(...) Bez użycia słów pięciu aktorów odważnie używa swojej fizykalności do oddania tego co chcą powiedzieć w tej historii. Wielkie metalowe kufry stanowią podstawę ich scenografii, tworząc kilka wizualnie zachwycających obrazów. (...) KTO to utalentowany ansambl, i ich uniwersalny bohater jest czytelny dla wszystkich (...)"
Kelly Apter, Scotsman- Edynburg

"(...) Średniowieczna rubaszność jest tu ewidentna: to burleska - od początku do końca tragiczny, szaleńczy karnawał (...)
Tym, co Zoniowi udało się przekazać najdobitniej, to samotność każdej postaci (...)
Piękno przebłyskujące w czasie całej godziny to piękno dostrzegane w tajemnicy, w filiżance herbaty albo w spowiedzi".
Susan Gordon, nytheatre.com - Nowy Jork

"(...) Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać – w KTO od lat, pół świata go już widziało, a ciągle warto, ciągle się nie kurzy. Być może tajemnicą jest ponadnarodowy sposób komunikacji – wszak przy pomocy słów realizuje się tak niewielki jej procent, że szkoda sobie nimi w ogóle zawracać głowę. Gestu, kostiumów, muzyki w zupełności wystarcza do opowiadania historii i zaczarowywania widza. A może temat – bardziej uniwersalnie niż o życiu od narodzin po zgon już przecież nie można. I postaci – matka i ojciec, ksiądz, rodzice chrzestni, ożywiona galeria sukien ślubnych, żałobnicy. Oraz nieodłączny rekwizyt, butelka, którą ma każdy. Może prostota – za całą scenografię starczy kilka waliz, z których wyczarować można wszystko oraz buda sztukmistrza, który może być, gdy zechce Hiszpanem, Francuzem, Włochem… Jakakolwiek nie byłaby przyczyna, fakt pozostaje – Sprzedam dom nie starzeje lub starzeje się smakowicie, wciąż zachwycając, ujmując i wywołując uśmiech, który z twarzy nie schodzi jeszcze daleko za ulicą Gzymsików".
Agnieszka Apanasewicz, www.mojeopinie.pl