"(...) Zachwycił mnie Teatr KTO. Zoń z filmowym rozmachem przedstawił wizje totalitarnego świata. Polecam przedstawienie wszystkim. Zobaczycie więcej niż myślicie".
Joanna Weryńska, Polska Gazeta Krakowska

"(...) Jerzy Zoń zainspirował się powieścią Jose Saramago Miasto ślepców, opowiadającą o tajemniczej epidemii ślepoty, która dotknęła pewne miasto. Ślepcy odizolowani w szpitalu – łagrze, szybko tracą cywilizowaną powłokę, tworzą własny świat, oparty na przemocy i zwierzęcych instynktach. Spektakl Zonia obywa się bez słów jest za to dużo muzyki, ruchu, tańca (...)"
Joanna Targoń, Gazeta Wyborcza

"(...) Będą dla siebie dobrzy i będą się zagryzać. Stworzą swego boga bieli i ulepią sobie białe piekło. Przeprowadzą krucjaty. Będą sprawiać ból, powtórzą stare gesty czułości, sięgną dna rozpusty. Wyparuje z nich czysty spokój pierwszych taktów opowieści. Po krzyku – Zoń już do końca wzmaga rytm. Lepi przejmującą godzinę. Obraz po obrazie – coraz więcej jest szaleństwa na placu. Narasta trzask białych łóżek, które są barykadą, ścianą płaczu, drogą krzyżową, albo ażurowymi dziuplami spokoju ślepych. Coraz potężniejsze wichry zmiatają pył z ziemi. Muzyka coraz bezwzględniej rozsadza głowy. Aż do finału. Pani w czerwieni stoi na łóżku z ręką położoną na powietrzu. Patrzy (...). Jakby sprawdzała, czy utracone miasto wraca do niej z bieli. Nie? Tak? Nie. Nie wraca.
Właśnie dlatego (...) trzeba koniecznie pójść i oglądnąć. Zobaczyć. Dostrzec. Dostrzec za wszelką cenę".
Paweł Głowacki, Dziennik Polski

"(...) Choć znowu pojawiło się zło, władza, przemoc, gwałt, lecz zostały pokazane w zupełnie inny sposób – niedosłownie, metaforycznie, przez piękne obrazy. Ślepcy na swoich łóżkach, odpychając się kijami jakby byli na łodziach, przywoływali na myśl obrazy Boscha, szczególnie jego Statek szaleńców. Dwie sceny tańca (raz, kiedy prowadzą panowie, drugi raz – kobiety), a tańczący obsypywani są złotym lub srebrnym konfetti, to subtelna ilustracja dominacji, władzy i podległości. A w scenach gwałtu w tle rozlega się muzyka z tarantelli, tańca ludowego, który według wierzeń miał leczyć od jadowitego ukąszenia pająka. Wszystko to nie sprawia jednak, że opowieść snuta takimi obrazami jest mniej groźna – przeciwnie. Pośród tej malowniczości nie można nie dostrzec rodzącej się agresji, buntu, walki o władzę, rywalizacji, cichej przemocy. (...) I koniec tego wcale nie jest jednoznaczny – ci, którzy do tej pory nie widzieli, odzyskują wzrok, ta, która widziała, wzrok traci, zostaje samotna na scenie. A aktorzy, by się ukłonić, wychodzą spośród publiczności, ubrani w zwyczajne, miejskie ubrania, tym ostatnim aktem kwestionując granicę między sztuką a realnością, wciągając nas w spektakl, pokazując, że może my też przestaliśmy widzieć".
Małgorzata Mostek, www.sztukaulicy.pl

"(...) Zoń stworzył mocny, pesymistyczny spektakl pełen brutalnych, wyrazistych obrazów. (...) Intrygują powstające na scenie formy, kształty budowane z ciał aktorów – żywe, piętrowe wieże, symbole opresji i zniewolenia. Oczywiście na koniec wraca nadzieja (...)"
Justyna Nowicka, Miesięcznik społeczno – kulturalny KRAKÓW