Październik to najlepszy czas na sadzenie tulipanów
„Październik to najlepszy czas na sadzenie tulipanów” zaprasza do spotkania z doświadczeniem, które prędzej czy później dotknie każdego.
Ubrana w subtelną groteskę opowieść bada logikę mechanizmów, które klasyfikują, normalizują i włączają w reżim dobrostanu. W ich cieniu jednostka podejmuje ciche, niekiedy kruche próby odzyskania własnej narracji.
Twórcy przedstawienia tworzą świat, w którym każda troska zamienia się w procedurę a człowiek w przypadek do obsłużenia. W tle zaś pojawia się pytanie o to, gdzie przebiega linia między wsparciem a opresją i o to, kto ma prawo ją wyznaczać.
Reżyserujący spektakl Sławomir Szczurek potraktował swoich aktorów bardzo serio i efekty tego są znakomite.
Oto grupa seniorów nie przebrała się w kiczowaty kostium, wystawiając baśnie Brzechwy czy klasykę spod znaku Mickiewicza lub Szekspira. Oni odważyli się opowiedzieć o sobie i swoich bolączkach w sposób głęboko teatralny. Przedstawiona historia (autor tego mądrego i ciekawego scenariusza to Grzegorz Górny) jest patchworkowa, niczym cudowne kostiumy, jakie noszą aktorzy (wspaniałe projekty Szymona Kota) i opowiada o senioralnych problemach z humorem i mądrością, a momentami inscenizacyjną brawurą, nieczęstą w teatrach senioralnych. Nie byłem na próbach, ale mam głębokie poczucie, że reżyserujący spektakl Sławomir Szczurek potraktował swoich aktorów bardzo serio i efekty tego są znakomite.
Jarosław Ciszek – Kulturalny Konferansjer
Tekst: Grzegorz Górny
Reżyseria: Sławomir Szczurek
Scenografia: Monika Fedorowicz
Kostiumy: Szymon Kot
Reżyseria światła: Michał Mrugacz, Robert Kania
Reżyseria dźwięku: Karolina Podgórnia
Wsparcie techniczne: Jerzy Bener, Marcin Liszka, Marcin Pięta
Koncepcja i realizacja graficzna: Michał Pisiałek
Konsultantka d/s kultury słowa: Dorota Daszkiewicz
Video: Aleksandra Mysiak
Obsada: Marian Apostoł, Bogusława Bigaj, Grzegorz Bigaj, Dorota Daszkiewicz, Zbigniew Dominiak, Bożena Gutowska, Beata Kowal, Marta Kwiecińska, Grażyna Ladra, Leszek Nalepka, Lucyna Świątek, Barbara Waksmańska, Ewa Zdziejowska
Twórcy przedstawienia kierują szczególne podziękowania do profesora Józefa Opalskiego.
Projekt „Bieda, której nie widać” dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.
Spektakl powstał w wyniku współpracy ze Stowarzyszeniem Nowy Teatr w Katowicach oraz DK Witosa w Katowicach.
