Powrót wesołych strażników

Strażnicy publiczni angażują się w proces promowania kultury i wyrafinowanego smaku w muzyce i tańcu. Przedstawienie składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera zestaw "międzynarodowych przebojów" - łatwo rozpoznawalnych melodii z różnych kultur, takich jak Kalinka, Lili Marlene czy Paloma Blanka, wykonywanych na żywo przez aktorów. Każdej piosence towarzyszy specyficzny taniec integrujący -tło kulturowe reprezentowanej na scenie narodowości. Druga część przedstawienia to popis baletowy wykonywany dla strażników publicznych.

Teatr Maska, założony w 1990 roku, jest jedynym teatrem gestu, pantomimy i expresji ciała działającym w Rumunii. Od początku swojej działalności grupa pracowała dwutorowo: tworząc teatr uliczny (gdzie przedstawienia zawierają elementy klaunady, komedii dell’ arte, teatru średniowiecznego, dużych lalek, żywych posągów, itp.) oraz spektakle sceniczne, czerpiące z dzieł wybitnych autorów (N.V. Gogol, G.G. Marquez, E. Briusov, J.L. Borges), i zbliżone stylistycznie, z wykorzystaniem teatru tańca oraz ograniczeniem tekstu do minimum lub do zera.

---

The public guardians engage themselves in the process of promoting culture and fine taste in music and dance. The show is divided in two parts. The first contains a selection of “international hits”,  easily recognisable melodies from different cultures like Kalinka, Lili Marlene, La Paloma Blanca, performed live. Each song is accompanied by a specific dance integrating the specific cultural background of each nationality represented on stage. The second part presents a ballet performed for the public guardians.

The Masca Theatre, founded in 1990, is the only gesture, pantomime and body expression theatre in Romania. Since it was established, the group has been following two trends:  street theatre (where the range of shows includes clownery, commedia dell’arte, mediaeval  theatre, big puppets, living statues etc.) and indoor performances originating in the works of great authors (N.V. Gogol, G.G. Marquez, E. Briusov, J.L. Borges) and similar in terms of style, with the use of dance theatre and the words limited to a minimum or no text at all.