"(...) W mówieniu Kubowicza często bywa tak, jakby któraś finalna samogłoska nie chciała się skończyć. Trwa uparcie, przedłuża się - aż zaczyna być ciałem nuty. Spowiedź snuta sobie - przechodzi w song. Michał Półtorak na skrzypcach i innych ruskich bałałajkach, Andrzej Nowak na klawiszach i Adam Mika na gitarze - grają skryci w kątach poczekalni. Kubowicz - śpiewa. Dawno nie słyszałem rzeczy tak gęstych, jak wersy Kawałki, i dawno nie gubiłem się w intonacjach tak intymnych, jak muzyka, którą do słów Kawałki Kubowicz napisał. Właśnie tu, w dziesięciu śpiewanych kodach godzinnej spowiedzi, tkwi odpowiedź na pytanie: po co to wszystko? Otóż - po nic.
Przedśmiertne opowiadanie sobie swego życia - niczego nie wyjaśni, niczego nie ocali, nie da spokoju. Monodram Kubowicza jest godziną bezradności słów. Poeta mawia: "Co nie nazwane, zmierza do nieistnienia". Lecz na trupiej ławce martwej poczekalni co komu po takich wiecznościach? Poeta mawia też: "Kto mówi o zwycięstwach? Wytrwać, oto wszystko!". Choćby w bezradnym dźwięku, słowie, ciszy.
W spokojnej zgodzie na bezradność tkwi coś czystego. I tak smakuje Ostatnia godzina".
Paweł Głowacki, Dziennik Polski

"(...) Piotr Kubowicz staje na scenie w kostiumie utkanym z cichej starości, otulony siwizną spokoju. Otoczono go przedmiotami i ludźmi, ma do swojej wyłącznej dyspozycji drewnianą ławkę, a gdzieś po jego prawej stronie zegar odmierza mu ostatnią godzinę. Pomimo tej niemal szczelnie wypełnionej przestrzeni, jego jedynie istotnym rekwizytem stają się oczy. W nich schował całą paletę odcieni i odczuć tak precyzyjnie, iż nie jestem nawet w stanie snuć przypuszczeń, jakiego mogą być koloru. Wpatrując się nimi badawczo w widzów, przez około godzinę celebruje mówienie".
Kamila Bubrowiecka, Teatralia Kraków

"(...) W cieniu wszystkich opowieści odczuwalny jest gdzieś nieubłaganie upływający czas a zegar w rogu sceny powoli odmierza tytułową ostatnią godzinę. Ale o śmierci będzie tu mowa rzadko, jeśli już, to między wierszami. Monodram ten jest bowiem przede wszystkim opowieścią o życiu".
Michał Myrek, Dziennik Teatralny Kraków